پژوهش و مدیریت

بهره وری به معنای کارآئی و اثربخشی است. کارآئی نمایانگر میزان استفاده از منابع مادی و انسانی و اثربخشی درجه نیل به اهداف است. بکارگیری TRIZ در هر دو مورد مؤثر و کارساز است.

یکی از قانونهای اساسی در TRIZ  میل به حداکثر بهره‌وری یا کمال‌گرایی است، به این معنا که سیستم‌های فنی باید به سمت حداکثر بهره‌وری میل کنند. این شاخص از خارج قسمت میزان آثار مفید یک سیستم (Ui) بر میزان آثار مضر آن سیستم( (Hj به دست می‌آید.

 Ideality = Benefits / ( Costs + Harm) = Ui / Hj
آثار مفید شامل تمام نتایج ارزشمند حاصل از عملکرد سیستم است و آثار مضر شامل تمام ورودی‌های نامطلوب از قبیل هزینه، انرژی مصرفی، آلودگی، خطرات احتمالی و ... است. وضعیت ایده‌آل، وضعیتی است که فقط بهره داشته باشیم و هیچ اثر مضری در کار نباشد. در امور طراحی و ساخت، مهندسان باید آن قدر به کار خود ادامه بدهند تا بهره‌ها را افزایش دهند و هزینه کارگر، مواد، انرژی و عوارض جانبی را به حداقل برسانند. طبیعتا وقتی در جهت افزایش بهره‌وری گامی برداشته می‌شود و نتیجه‌اش افزایش آثار زیان‌بار است، باید به مبادله متوسل شد، اما قانون کمال‌گرایی، طراحی و ساخت را به سمتی می‌برد که هرگونه مبادله یا تناقض را حذف یا حل کند. نتیجه نهایی و ایده‌آل، محصولی خواهد بود که در آن عملکرد {کارکرد} سودمندانه وجود دارد .

پیش بینی روند ابداع و اختراع در آینده (خلاقیت شناسی آینده شناختی)یکی از تکنیکهایTRIZ است.

روش های سنتی پیش بینی سعی دارند که مشخصه های آینده سیستم ها، روش های اجرایی و یا تکنیکها را به وسیله ارزیابی، شبیه سازی و تمایل به ایجاد مدل های احتمالی پیش بینی نمایند. این روش ها فقط یک پیش بینی را در اختیار ما
می گذارند ولی چگونگی ابداع تکنولوژی پیش بینی شده را به ما نمی دهند.

آلتشولر توانست با مطالعه صدها هزار اختراع به ثبت رسیده، 8 الگویی را که نشان دهنده چگونگی توسعه سیستم های تکنولوژیکی طی دوران مختلف بوده اند، مشخص کند. این مطلب بر مبنای مقایسه " چگونه فکر کردن مردم در مقابل" به چه چیز فکر کردن مردم"بود. در این راستا به ارائهDPE به معنای (تکامل هدایت شده محصول ) پرداخت. تکامل هدایت شده محصولمانند نقشه راهی به سوی آینده می باشد که با استفاده از آن (به جای پیش گویی آینده) می توان به طور سیستماتیک تکنولوژی های آینده را ابداع کرد

    مدیریت دانش عبارت است از سیستم هائی برای کسب و به اشتراک گذاشتن
سرمایه های ذهنی. مدیریت دانش، مدیریت دانایی یا مدیریت اندوخته‌های علمی
(Knowledge management - KM) در دسترس قرار دادن نظام‌مند اطلاعات و اندوخته‌های علمی است، به گونه‌ای که به هنگام نیاز در اختیار افرادی که نیازمند آنها هستند، قرار گیرند تا آنها بتوانند کار روزمره خود را با بازدهی بیشتر و مؤثرتر انجام دهند. برنامه اجرایی مدیریت اندوخته‌های علمی بر سه جزء اصلی بنا می‌شود:

1) افرادی که تولیدکننده و یا مصرف‌ کننده این اندوخته‌ها هستند.

2) فرآیندهایی که این اندوخته‌ها را مدیریت می‌کنند.

3) ابزار و تمهیداتی که دسترسی به این سرمایه‌های علمی را آسان می‌کنند.

گنریچ آلتشولر نوآوری نظام یافته(TRIZ)  را جهت بهره جستن از علوم و دانش مهندسی تمام دنیا و به حداقل رسانیدن منابع مورد نیاز جهت دستیابی به راه حل های ساده و ظریف، ایجاد نمود.

در عصر حاضر TRIZ راه هایی را برای مدیریت دانش اثربخش فراهم آورده است.TRIZ سیستمی را برای ذخیره سازی، بازیابی و دستیابی به اطلاعات مورد نیاز در اختیار ما می گذارد. نرم افزارهایی جهت تسهیل کاربری TRIZ طراحی شده است. اطلاعات سازمان در آن ذخیره می شود و با استفاده از این اطلاعات و سایر اطلاعات موجود در نرم افزار، فرآیند TRIZ به سادگی انجام می گردد.

اندیشه تنها وجه تمایز انسان با سایر موجودات است، طبعاً مراد از محوریت انسان، محوریت اندیشه اوست. تا کنون بسیاری کوشیده اند تا الگو های سنتی اندیشیدن را به گونه ا ی دگرگون سازند. رشد و توسعه خلاقیت گروهی تحت عناوینی چون طوفان ذهنی و سینکتیک حاصل این تلاشهاست. گذشتگان بر این باور بودند که دانشمند و پژوهشگر واقعی باید تا سرحد توان خود در باره موضوع خاصی به تفکر پرداخته و درباره آن آزمایش های فراوانی انجام دهد تا شاید راه چاره ای به او الهام گردد.

دانش آن چیزی است که ا یده ها ی جدید از آن پدید می آ یند با ا ین وجود دانش به تنهایی نمی تواند کسی را خلاق کند. بنابراین خود دانش نیاز به رویکردی دارد که بتواند به آن محوریت دهد و آن را به سمت خلق ایده های نو هدایت نماید.

اگر این تعبیر را بپذیریم که هر یک از فن آوری ها، در جهت گسترش یکی از توانمندی های بشر بوجود آمده است( ابزارهای اپتیک در جهت گسترش دید بشر، خودرو در جهت گسترش اعضای حرکتی و...)، نظام بندی دانش نیز در جهت گسترش توانمندی های اندیشه انسان تکوین یافته است و نقش اساسی در تحقیق و توسعه دارد. نظام بندی دانش به مجموعه ابزار و روش هایی اطلاق می شود که به نحوی، اطلاعات را در اشکال مختلف، جمع آوری، ذخیره، بازیابی، پردازش و توزیع می کنند.

دانش منشاء دانائی و بصیرت در انسان است و هدف از به کار گیری نظام بندی دانش، افزایش آگاهی در انسان و نظم در اجراست.

به تعبیر دیگر، نظام بندی دانش، روش بهره برداری از اندیشه انسانی است.  بهره برداری بهینه از اندیشه، سپردن امور شناخته شده، تکراری و غیرخلاق به ماشین( از طریق خودکارسازی عملیات) و آزاد سازی اندیشه و مهارت های انسانی جهت مکاشفه در ناشناخته هاست.

یکی از این ابزاری که می توان از طریق آن استفاده موثری از دانش(اطلاعات حاصل از تجربیات گذشته) به عمل آورد، TRIZ می باشد که با استفاده از آن می توان به بررسی کشفیات گذشته و ارائه مدلهایی جهت حل مسائل جدید پرداخت. TRIZ به عنوان یک دانش نظام یافته، می تواند به محققان کمک کند تا با استفاده از دانش و علوم گذشته به ارائه دانش و فنون جدید  و حل بسیاری از مسائل پیچیده در دنیا بپردازند.

اهداف، ابزار و ابعاد TRIZ مشتمل بر موارد مختلفی هستند. از این ابعاد، مواردی را می توان برشمرد که به طور مستقیم و بلاواسطه بر دانش و توسعه آن تأکید می نمایند. این ابعاد عبارتند از:

1- آموزش های نوین مبتنی بر TRIZ در مدارس و دانشگاه ها (خلاقیت شناسی پرورشی مبتنی بر TRIZ).

2-  آموزش های نوین مبتنی بر TRIZ در ادارات، سازمانها و شرکتها.

3- توسعه دانش محوری در سازمانها.

4- تسهیل و تسریع روند رشد و توسعه علوم و فناوری.

5- در حال حاضر فعالیت های علمی باید در سطح بالاتر، با بودجه کمتر و سرعت بیشتری نسبت به گذشته، صورت گیرند. تحقیقات اخیر نشان میدهد که TRIZ بین 70% تا 300% به تولید ایده برای محصولات و خدمات جدید و بهبود کیفیت، سرعت می بخشد.

6- نوآوری نظام یافته(TRIZ)، تکنیکهای مهندسی و تئوری های علمی را به سمت یک چارچوب سوق میدهد. متبحر شدن در فرآیندTRIZ، فقط این نیست که تیم فنی تمام پتانسیل موجودشان را شناسایی و یادآوری کنند، بلکه  در ابتدا به آنها یادآوری می کند که چرا مهندس یا دانشمند بودن را برگزیده اند. نوآوری نظام یافته، از راه های مختلفی به این هدف می رسد. یکی از مهم ترین راهها این است که ما را برای یافتن راه حل مسأله مان، به نظر افکندن به زمینه های خارج از دانش، تجربه، سازمان، متخصصین و حتی خارج از صنعت خود تشویق می کند (هرچند که این روش برای ما و سازمان ما غیر معمول باشد ولی سازمان یادگیرنده را به دنبال دارد).

 QFDرا می توان نتیجه منطقی بازار پر رقابت در جهان کنونی دانست . این تکنیک ، سیستمی انسانی بوده و نقطه شروع آن شنیدن صدای مشتری است که اغلب غیر کمی به شمار می‌آید. این سیستم، صرفاً ابزاری کیفیتی نیست بلکه روشی برای برنامه ریزی تکوین محصولات جدید یا بهبود محصولات کنونی است در یک جمله این تکنیک را می‌توان بصورت زیر تعریف نمود:

 QFD فرصتی ایده‌آل برای جدا شدن از فرهنگ (( ما بهتر از همه می دانیم مشتری چه می خواهد )) و حرکت به سمت فرهنگ (( اجازه دهید صدای مشتری را بشنویم )) است . QFD در تولید کالا و عرضه خدمات مورد استفاده قرار می گیرد. این روش در کاهش هزینه‌های تولید، چرخه طراحی محصول، دوره زمانی تکوین محصول، هزینه‌های مهندسی و راه‌اندازی، اتلافها، اعتراضات مشتری و نیز افزایش کیفیت مطابق خواست و سلیقه مشتری، تاثیر عمیقی می گذارد.

اساس QFD جمع آوری کلیه اطلاعات لازم در ارتباط با مصرف کننده و استفاده از آنها در طراحی محصول می باشد. درجه بندی این اطلاعات توسط AHP صورت می گیرد . اطلاعات حاصل از سابقه استفاده باعث یکسری تغییراتی در طراحی محصول می گردد که این تغییرات اغلب از  نکات مهم و اساسی در جهت طراحی محصول تلقی می شوند.

هدف اصلی QFD در واقع تعیین نیازها و احتیاجات مشتریان می باشد. فعل وانفعالات انجام شده بین مشتری و محصول این احتیاجات را مشخص می کند و برای پی بردن به آن به عملی ترین روش یعنی Gemba (زمان و مکانی که مشتری محصول را مصرف می کند )پناه می بریم.  با استفاده از نوآوری نظام یافته(TRIZ) به ابداعات لازم در Gemba پرداخته می شود.

 روشهای مختلفی برای اجرای QFD وجود دارد که می توان به روش اکائو، ماکابه، فوکوهارا و پلیتز اشاره نمود . با وجود روشهای متفاوت در اجرا، منطق و فلسفه همه آنها یکسان بوده و نقطه شروع کار، طراحی و تکمیل ماتریسی به نام خانه کیفیت است. بوسیله این ماتریس می توان میان خواسته‌های مشتریان و ویژگی های محصول ارتباطی برقرار نمود.

از خانه کیفیت در QFD می توانیم بعنوان یک واسطه برای ماتریس تناقضهای فنی در نو آوری نظام یافته استفاده نمائیم، با این کار می توانیم پارامترهای متناقض را شناسائی نمائیم.

QFD به عنوان ابزاری جهت انعکاس نیازها و خواسته های مشتری در محصول بکار می رود. اگرچه این تکنیک در درک نیازمندی ها مفید واقع می شود ولی ابزاری برای حل مشکل نمی باشد؛ این در حالی است که از نو‌آوری نظام یافته به عنوان ابزاری جهت یافتن راه حل ابتکاری در مسائل فنی جهت توسعه فرآیندهای محصول استفاده می شود.

نو‌آوری نظام یافته مدرن برای تولید جوابهای ابداعی مسائلی که قبلاً در QFD مطرح شده‌اند روش های جدیدی پیشنهاد می دهد؛ که البته نوشداروی جامعی نمی باشد.

خواسته‌های مشتریان را می توان به 3 دسته( مورد توقع یا بدیهی که حتی اجرای
100% آنها مشتری را راضی نخواهد کرد، خواسته‌های آشکار شده که به هر طریقی بیان شده و هر اندازه عملی شوند رضایت مشتری را بیشتر جلب می نمایند و خواسته های هیجان آور که مورد انتظار نبوده و درخواست نمی شوند ولی اگر به همراه محصول باشند، مشتری را خیلی هیجان زده خواهند نمود)تقسیم کرد. بر اساس این طبقه بندی از خواسته های مشتری می توان سئوالاتی را از منظر نو‌آوری نظام یافته ارائه داد که باید جواب داده شوند. این سئوالات برای دسته های مختلف خواسته ها نیز متفاوت هستند.

 اگر چه روشی کارا جهت اختلاط این دو تکنیک تاکنون پیشنهاد نشده است، ولی یاماشیوا و همکارانش در سال 2002 با اختلاط سیستماتیک این دو ابزار، روشی جدید بنام فرآیند توسعه محصول ابتکاری ارائه نمودند که ما را قادر به خلق نوآوری فنی کارا در محصول جدید می نماید. در این روش هدف، وظایف، فعالیت های محصول و اجزاء متشکله در چارچوب ساختار سلسه مراتبی گسترش یافته و اجزاء متشکله‌ای که بیشتر به نوآوری فنی نیاز دارند، بوسیله آنالیز و تحلیل خواسته‌های مشتری در قالب محاسبه وزن اجزاء متشکله تشخیص داده می شوند.

QFD به منظور طراحی محصول، تمام اطلاعات مربوط به مشتری را به زبان مهندسی تبدیل می کند.

   QFD  به سازمان کمک می کند تا سرمایه گذاران و مشتریانش را بهتر درک کند. QFD عکس العمل مشتری را  قبل و بعد از آزمایش محصول یا خدمت به دقت ثبت می کند و بدین وسیله اطلاعات زیادی در مورد نقاط قوت و ضعف محصول به دست می آورد. QFD نوع بهبودهای آینده را مشخص می کند، ولی هیچ کمکی به فرآیند حل ابتکاری مسأله نمی کند. به عبارت دیگر، یکی از  نقاط ضعف QFD این است که وقتی به نقاط حساس در طراحی می رسد هیچگونه توانائی برای آنالیز و ایجاد راه حل ندارد بنابراین سازمان باید برای تحریک قوه تصور طراحان خود و ایجاد طوفان ذهنی، به ابزاری جدید نیاز دارد. تنها ابزاری که در این حالت   می توان از آن کمک گرفت، دانش مهندسی خلاقیت( TRIZ) است که باعت تولید مفاهیمی برای کاهش نقاط منفی و بهبود در طراحی موجود می شود.  با این روش می توان مهم ترین نتیجه و تابع هدف از اطلاعات مصرف کننده را استخراج نمود.

TRIZ بهبودهای چشمگیری را در ایجاد طرح های ابتکاری ایجاد کرده و تکامل جهت دار محصول را تسهیل می کند. این تکامل، سازمان را قادر می سازد تا برای آینده طرح هایی ایجاد کند، بدون اینکه منتظر اتفاق باشد. با اینکه TRIZ ابزاری قدرتمند برای ایجاد ایده های جدید است، ولی فرض می کند که تیم طراحی، مسأله را درست تشخیص داده و بر آن متمرکز شده است. بعلاوه TRIZ به موضوعات مرتبط با کار نهایی طراحی نمی پردازد. فلسفه طراحی تاگوچی برای طراحان ابزاری فراهم می کند تا نقاط ضعف و قوت عملکرد محصول خود را به درستی تشخیص دهند. طرح تاگوجی به هر جزء ارزشی را نسبت می دهد و در نهایت طرح را قادر می سازد تا مستقل از اثرات خارج از کنترل، در راستای اهداف خود عمل کند. سه علت اصلی تغییرپذیری شامل تغییر در موادخام یا قطعات، فرایند و یا محیطی است که محصول در آن به کار گرفته خواهد شد. همچنین روش تاگوچی طرح های انعطاف پذیری برای فرآیند و محصول خلق می کند و به مهندس طراح اجازه می دهد که برای آینده یا برای نیازهای متغیر پیش بینی و برنامه ریزی کند.ترکیب این سه روش به یک فرآیند ابتکاری و مشتری گرایی طراحی محصول منجر می شود. برتری این روش کامل در این حقیقت نهفته است که این روش به منابع تغییرات حساس نیست، یعنی در آن هر نوع اثر کنترل شده ای می تواند اتفاق بیفتد، ولی بر عملکرد کالا یا خدمت تاثیر منفی نخواهد داشت.

اگر کیفیت به معنای انطباق با قوانین از یک طرف و تأمین خواسته های مشتریان از طرف دیگر است، بهترین شیوه برای ارتقاء کیفیتTRIZ خواهد بود. QFD و تاگوچی به همراه  TRIZ هم افزایی منحصر به فردی را ایجاد می کنند. لغت هم افزایی ریشه ای یونانی دارد و به معنای باهم کارکردن و همکاری است. برای بهبود فرآیند طراحی در یک سازمان سه ابزار وجود دارد که عبارتند از: QFD یا گسترش کارکردهای کیفیت، TRIZ یا نظریه حل ابتکاری مسأله و روش تاگوچی. بنابراین:

                      TRIZ + QFD + TAGUCHI

                         (نوآوری استوار مشتری گرا)

اگر معنا و مفهوم اصلی تحقیق را کشف حقایق، شناخت قانون مندی ها و ارزیابی روابط و همبستگی بین عوامل و پدیده های مختلف بدانیم، لزوم ایجاد یک نگرش نظام یافته برای شناسائی و ارزیابی مسائل و طی مراحل علمی در جهت شناسائی مسائل و ارائه راه حل برای آنها، بیش از پیش مشخص می شود. کشف حقایق در تحقیقات، تنها در صورتی امکان پذیر است که کنکاش و بررسی صورت گیرد. اگر بنا باشد که تمام تئوری ها، تحقیقات، تلاش های علمی و... که قبلاً اجرا شده و یا به اثبات رسیده اند، تنها ملاک تحقیقات نوین باشند، چگونه می توان به دیدگاه های نوین دست یافت؟ نوآوری نظام یافته(TRIZ)، با اصول و نگرش نوآورانه خود این موضوع را حل نموده است.

 با نوآوری نظام یافته، نگرش محققان قدیمی که در انجام تحقیقات خود از خلاقیت پرهیز می کردند، کنار گذاشته شده و با در نظر گرفتن سطوح حل مسائل به تحقیق پرداخته می شود.

در این راستا سطوح پنجگانه ابداع و اختراع که توسط آلتشولر مطرح شده است، مورد استفاده قرار می گیرد. این سطوح در جدول زیر نشان داده شده اند:

سطوح پنجگانه ابداع و اختراع

با توجه به این جدول و توضیحات ارائه کننده اصلی آن(آلتشولر) می توان دریافت که:

اگر محققان و مخترعان امروز و فردای دنیا، خبر از نحوه کار محققان و مخترعان قبلی داشته باشند، می‌توانند خیلی سریع‌تر و مؤثرتر به راه‌حل‌های دلخواه‌شان برسند. این راه‌حل‌ها در 5 سطح کلی طبقه‌بندی می شوند:

1 ـ سطح اول: راه‌حل‌های معمولی که با متدهای از قبل شناخته شده و بر اساس رشته تخصصی مربوطه ارائه می‌شود و به هیچ‌گونه نوآوری نیاز ندارند(32 درصد).

2 ـ سطح دوم: راه‌حل‌هایی که با دستکاری مختصری در سیستم قبلی و از طریق روش‌های مرسوم در صنعت مربوطه ارائه می‌شود. این راه‌حل‌ها معمولا به کمی مبادله و مصالحه در سیستم قبلی نیاز دارند(45 درصد).

3ـ سطح سوم: راه‌حل‌هایی که به تغییرات اساسی در سیستم قبلی نیاز دارند و از طریق روش‌هایی که خارج از صنعت مربوطه وجود دارد، تناقضات آنها مرتفع می‌شود(18 درصد).

4 ـ سطح چهارم: نسل جدیدی که از یک اصل علمی جدید برای انجام عملکردهای اولیه سیستم استفاده می‌کنند و راه‌حل‌هایشان بیشتر در علم موجود است تا فن‌آوری(4 درصد).

5 ـ سطح پنجم: یک اختراع یا اکتشاف علمی خارق‌العاده که برای یک سیستم جدید فوق‌العاده ضروری است(فقط 1 درصد).

 آلتشولر همچنین متوجه شد که هر چه سطح این راه‌حل‌ها بالاتر می‌رود، منبع مورد نیاز برای پاسخگویی باید وسیع‌تر باشد و باید راه‌حل‌های بیشتری برای رسیدن به پاسخ ایده‌آل، مورد بررسی قرار بگیرد

سایر نکات مهم در خصوص کاربرد نوآوری نظام یافته در تحقیق و پژوهش عبارتند از:

1- نوآوری نظام یافته از و اقعیتهای موجود استفاده کرده و باعث کشفیات جدید می شود.

2- نوآوری نظام یافته دارای یکسری راه حل های  دسته بندی شده است که در هر علم و دانشی بتوان مسائل و تناقض های موجود را بر اساس اصول مهندسی و ماتریس های ارائه شده توسط آلتشولر مرتب و تحلیل نمود، امکان دستیابی به راه حل های مناسب وجود خواهد داشت. در این راستا می توان به کاربرد وسیع  TRIZ در علوم مختلف پی برد.

3- نوآوری نظام یافته محققان را با طوفانی از ایده های جدید مواجه می نماید.

4- نوآوری نظام یافته، ذهن نوآوران را سمت وسویی خاص بخشیده و از آشفتگی های ذهنی و روانی آنها جلوگیری می کند.

5-  نوآوری نظام یافته محققان را در تدوین اهداف، بیان مسأله و ارائه فرضیات کمک می کند.

در تحقیقات مبتنی بر نوآوری نظام یافته،  این فرضیه مطرح می شود که یکسری اصول جهان مشمول اختراع وجود دارد که مبنایی برای نوآوری خلاق با استفاده از تکنولوژی های پیشرفته می باشندبنابراین اگر این اصول تعریف و شناسایی گردند، مسائل و راه حل های تکراری، الگوهای تکامل تکراری و نوآوری های استفاده شده در درون حوزه تخصصی و سایر علوم، منجر به بهره گیری از دانش های نظام یافته قبلی و ارائه دیدگاه نظام یافته نوین بر اساس الگوی دانش TRIZ خواهند شد.

محققان می توانند، مسأله خود را با مسائل عمومیTRIZ مطابقت داده و سپس راه حل های عمومی TRIZ را با راه حل پیشنهادی خود مقایسه نمایند. با این روش تعداد آزمون ها نیز کاهش می یابد و راه حلی که مستقل از صنعتی خاص است، بر مبنای نوآوری نظام یافته ارائه می شود.

6- محققان در شناسائی مشکل و مسأله موفق عمل می کنند ولی TRIZ به آنها برای ارائه راه حل کمک زیادی می کند. در این جهت تأکید می گردد که اغلب مشکل اصلی محققان در جهت ارائه راه حل می باشد نه تشخیص مسائل.

7- هرگاه در تحقیق با تناقض مواجه می شویم، TRIZ از هر روشی کارسازتر است.

8- TRIZ  در جهت ساماندهی اطلاعات و ابزار مبتنی بر دانش، به محققان کمک می کند.

9- مهم ترین مسائلی که در نظام های مختلف علمی، آموزشی، تجاری، صنعتی و... وجود دارند، با استفاده از دانش TRIZ قابل حل می باشند. در این جهت لازم است به مطالعه دقیق پرداخته شده و چنین مسائلی شناسائی و در صورت برخورد با آنها از روشهای ابداعی موصوف استفاده شود.

10- TRIZ در جهت ارائه راه حل ها و پیشنهاد های محققان بر اساس نتایج کسب شده، به راهنمائی می پردازد. در صورتی که محقق، با روش ها و الگوهای دانش TRIX آشنائی کافی داشته باشد، می تواند بر اساس آنها به ارائه راه حل و پیشنهاد بپردازد.

11- خلاقیت عنصر بسیار مهمی در انجام تحقیقات است. اما چنانچه در فرایند تحقیق آن را به درستی مدیریت نکنیم، نتایج تحقیق درست نبوده و ممکن است به بیراهه کشانده شود.

12- TRIZ به محققان کمک می کند تا بنوانند با متمرکز شدن بر جزئیات به داده های بیشتری دست یافته و با داشتن داده های بیشتر می توان به نتایج بهتر و بیشتری دست یافت.

واژه TRIZ

برگرفته شده از حروف اول کلمات در عبارت روسی(Teoriya Resheniya Izobrototelskikh Zadatch)

می باشد که برابر انگلیسی آن عبارت Theory of Inventive Problem Solving